Παλιές φωτογραφίες, κρυμμένα ρεπορτάζ, εγκλήματα μιας άλλης Κύπρου, μοναδικοί άνθρωποι, ξεχασμένες ιστορίες. Ο Κυπριακός Χρονογράφος ξεκίνησε την πορεία του μέσα στον κόσμο της ιστορικής και κοινωνικής δημοσιογραφίες πριν εφτά μήνες με μόνο σκοπό να ξεθάψει και να προβάλει τις διάφορε άγνωστες στιγμές, ιστορίες, πρόσωπα και τοπία μιας άλλης Κύπρου, ενός μακρινού δικού μας παρελθόντος, μέσα από τις ψηφίδες του οποίου μπορούμε να κατανοήσουμε το παρόν μας και να δώσουμε μορφή στο μέλλον μας.

Αυτά ήταν τα πιο διαβασμένα άρθρα και ρεπορτάζ της χρονιάς που πέρασε. Σας ευχαριστούμε για τη στήριξη και την εμπιστοσύνη!

ΚΥΠΡΟΣ, 1911. Η 17ΧΡΟΝΗ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΕΡΑΣΤΗ ΤΗΣ 60ΧΡΟΝΗΣ ΕΡΩΜΕΝΗΣ ΤΗΣ – ΤΟ ΕΝΟΧΟ ΜΥΣΤΙΚΟ

Κύπρος, 1911. Η 17χρονη που σκότωσε τον εραστή της 60χρονης ερωμένης της – Το ένοχο μυστικό

Τα μεσάνυχτα της 21ης Ιουλίου 1911, στον Άη-Μάμα της Λεμεσού, δύο γυναίκες βρίσκονταν ανεβασμένες στη στέγη ενός σπιτιού. Η μία ανήλικη -17 ετών- η άλλη ηλικιωμένη–σχεδόν 60- στέκονται απέναντι από έναν νεαρό άντρα, ενώ εκείνος κοιμάται. Η μία σηκώνει το τουφέκι, στοχεύει και πυροβολεί. Μια κραυγή πόνου ακούγεται κι εκείνη τη στιγμή άρχιζει να ξεδιπλώνεται το νήμα της αποκάλυψης μιας κρυφής οικογενειακής ιστορίας.
Διαβάστε εδώ τη συνέχεια

«Ήμουν 12 ετών, με βίαζαν οι Τούρκοι και δίπλα αποκεφάλιζαν τον αδελφό μου». Μνήμες από τη σφαγή του Συσκλήπου

«Ήμουν 12 ετών, με βίαζαν οι Τούρκοι και δίπλα αποκεφάλιζαν τον αδελφό μου». Μνήμες από τη σφαγή του Συσκλήπου

Συγκλονιστική μαρτυρία σχεδόν μισό αιώνα μετά τη ματωμένη εισβολή στο χωριό Σύσκληπος της Κύπρου: «Ήμουν 12 ετών, με βίαζαν οι Τούρκοι και δίπλα αποκεφάλιζαν τον αδελφό μου» αποκαλύπτει φέτοςγια πρώτη φορά μια γυναίκα που δεν μπορεί να ξεχάσει εκείνο το καλοκαίρι που σταμάτησε ο χρόνος. Έχει περάσει σχεδόν μισός αιώνας από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. «Οχι μισός αιώνας. Είναι 44 χρόνια», με διορθώνει ένας φίλος που έχασε το σπίτι του εκείνο το καλοκαίρι. Μετράει βασανιστικά ένα-ένα τα χρόνια που βρίσκεται μακριά από τον τόπο όπου γεννήθηκε. Είναι και άλλοι που μετρούν μήνες. Πέρασαν 528 μήνες από την ημέρα που έχασαν τα αδέλφια, τους γονείς, τους φίλους τους. Δολοφονήθηκαν, σκοτώθηκαν στη μάχη, υπήρξαν απώλειες σε ένα έγκλημα διαρκείας.

Διαβάστε εδώ τη συνέχεια

Η σπάνια συνέντευξη της συζύγου του Γρίβα – Τι της είπε πριν ξεκινήσει ο αγώνας της ΕΟΚΑ

«Δεν μου αρέσει η δημοσιότητα. Θα σας μιλήσω για τον Στρατηγό –τον άντρα μου – αλλά για μένα να μη γράψετε ούτε λέξη!». Ήταν λίγο μετά το τέλος του Αγώνα και την υπογραφή των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου, όταν ο δημοσιογράφος του ελληνικού περιοδικού «ΕΙΚΟΝΕΣ», Παναγιώτης Ν. Ευστρατίου, λάμβανε την αμετάκλητη απόφαση της Βασιλικής Ντέκα ή κυρίας Διγενή, όπως την γνώριζαν στη γειτονιά, να μην αναφέρει πολλά για τον εαυτό της. Της γυναίκας πίσω από τον Γρίβα που ο κόσμος δεν γνώρισε και που περίμενε στωικά τον σύζυγό της επί πέντε χρόνια να γυρίσει πίσω.

Διαβάστε εδώ τη συνέχεια

Φόνός στην καρδιά της Λευκωσίας. Σκότωσε και έκαψε τον σύζυγο της ερωμένης του για να ζήσουν μαζί ευτυχισμένοι

Φόνός στην καρδιά της Λευκωσίας. Σκότωσε και έκαψε τον σύζυγο της ερωμένης του για να ζήσουν μαζί ευτυχισμένοι

Στις 18 Ιουλίου 2004 ο Π. και η Μ. αποφάσισαν να ταξιδέψουν εκτός Κύπρου με τις δύο ανήλικες κόρες τους. Όλα ήταν έτοιμα για την αναχώρηση, όμως μία έκτακτη δουλειά στην επιχείρηση του Π. ακύρωσε το ταξίδι, μεταφέροντάς το δυο μέρες μετά. Παρόλα αυτά ο Π. και η Μ. δεν θα ταξίδευαν ποτέ προς Αγγλία. Εκείνη τη μέρα ο εραστής της Μ. είχε άλλα σχέδια: μπορεί η Μ. να ζούσε ακόμη με τον σύζυγό της, όμως ο εραστής δεν μπορούσε να διανοηθεί πως θα πήγαιναν μαζί και σε ταξίδι αναψυχής. Για αυτό κατέστρωσε με τη Μ. ένα σχέδιο για να τον βγάλουν από τη μέση και να ζήσουν επιτέλους μαζί, «ευτυχισμένοι».

Διαβάστε εδώ τη συνέχεια

«Φορούσα τα ρούχα της γιαγιάς μου για να μην με βιάσουν». Κατάθεση ψυχής για το ’74 από μια πρόσφυγα που είδε τις βόμβες της εισβολής

«Φορούσα τα ρούχα της γιαγιάς μου για να μην με βιάσουν». Κατάθεση ψυχής για το ’74 από μια πρόσφυγα που είδε τις βόμβες της εισβολής

Ήταν 05:30 το πρωί και ήχησαν πάλι οι σειρήνες. Στράφηκα και τη ρώτησα πως ένιωσε όταν άκουσε κι αυτή σειρήνες. «Ποιες σειρήνες;», μου απάντησε. «Μακάρι να άκουγα σειρήνες. Εγώ σηκώθηκα και είδα από το μπαλκόνι μου τις βόμβες. Μου το ‘χε πει ο πατέρας μου, πέντε μέρες πριν “Εν να μας πιαν οι Τούρτζιοι κόρη μου, σήκου να φύουμε”. Δεν τον πίστεψα». Έτσι άρχισε η αφήγηση της μητέρας μου.

Διαβάστε εδώ τη συνέχεια

Η απίστευτη ιστορία της Κύπριας που παντρεύτηκε τον εκτελεστή του αδελφού της

Η απίστευτη ιστορία της Κύπριας που παντρεύτηκε τον εκτελεστή του αδελφού της

«Είναι αλήθεια την κορόιδεψα. Τη βρήκα πολύ ελκυστική και με το πέρασμα του χρόνου η αμοιβαία συμπάθειά μας αύξανε συνεχώς. Της διηγήθηκα ότι σαν στρατιωτικός της υπηρεσίας πληροφοριών χρειάστηκε να ανακρίνω τον αδελφό της, Κάλλαν, αλλά δεν της ομολόγησα ότι υπήρξα φύλακας και βασανιστής του». Με αυτά τα λόγια περιέγραφε το 1977 οι24χρονος Βίκτωρ Εμμανουέλ Καρρέγια Φερνάντες το love story που ανέπτυξε με τη γυναίκα που ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε: την κύπρια αδελφή του ταγματάρχη Κάλλαν, Κώστα Γεωργίου.

Διαβάστε εδώ τη συνέχεια

Πήγε για το μεροκάματο και τον εκτέλεσαν εν ψυχρώ μπροστά στο παιδί του

Πήγε για το μεροκάματο και τον εκτέλεσαν εν ψυχρώ μπροστά στο παιδί του

Στις 29 Σεπτεμβρίου 1974 μία τραγική είδηση βρήκε τη Στυλιανή Πελαβά στη Λευκωσία που έμενε προσωρινά, βοηθώντας τη λεχώνα κόρη της. Γύρω στο σούρουπο της ανακοίνωσαν κάτι τραγικό. Η Στυλιανή Τούμπα-Πελαβά, πρόσφυγας από το Αργάκι της Μόρφου, δεν άντεξε στο άκουσμα της είδησης. Μια σπαραχτική κραυγή συνόδευσε το βίαιο σκίσιμο των σκουλαρικιών από τα αυτιά της. Την ίδια στιγμή, στο καφενείο της Λάνιας, ο Νίκος Πελαβάς, καθόταν μόνος του σε ένα πεζούλι. Ένας χωριανός τον πλησίασε και παίρνοντας θάρρος του είπε «Νίκο, θα μπορούσε να συμβεί σε οποιονδήποτε, θα μπορούσε να είναι ο καθένας στη θέση σου, σχετικά με αυτό που συνέβη στη Λέμεσό». «Και τι συνέβη ρε φίλε;», ρώτησε ο Νίκος Πελαβάς. Ο χωριανός δεν κόμπιασε. «Ο πατέρας σου. Εκτέλεσέν τον η ΕΟΚΑ Β’, στο συλλαλητήριο της Λεμεσού».

Διαβάστε εδώ τη συνέχεια

Το λεωφορείο που έσωσε ένα ολόκληρο χωριό το 1974. Η συγκλονιστική μαρτυρία μίας δεκάχρονης για το πραξικόπημα και την εισβολή

Το λεωφορείο που έσωσε ένα ολόκληρο χωριό το 1974. Η συγκλονιστική μαρτυρία μίας δεκάχρονης για το πραξικόπημα και την εισβολή

Ο κύριος Πολύδωρος από το Μαραθόβουνο  εργαζόταν ως λεωφορειατζής και ως δάσκαλος οδήγησης. Είχε δικό του γραφείο στη Λευκωσία, ενώ εκτελούσε καθημερινά γραμμή από το χωριό του προς την πρωτεύουσα. Το λεωφορείο αυτό, ήταν κυριολεκτικά όλη του η ζωή. Αυτό ζούσε εκείνον και την οικογένειά του, για αυτό το λεωφορείο τον αγάπησε και ολόκληρο χωριό, που μόνο εκείνον εμπιστευόταν για τις μεταφορές του. Για αυτό το λεωφορείο ξυλοφόρτωσαν οι πραξικοπηματίες τους γιους του και με το ίδιο λεωφορείο ο κύριος Πολύδωρος έσωσε όσους κατοίκους παρέμειναν στο Μαραθόβουνο, τη στιγμή της δεύτερης εισβολής τον Αύγουστο του ’74. Αργότερα, όταν οι Μαραθοβουνίτες μαζί με άλλους πρόσφυγες κατέφυγαν στην Ξυλοτύμπου, ο κύριος Πολύδωρος με την αξιοπρέπειά του, μετέτρεψε το λεωφορείο σε σπίτι. Έζησε εκεί ενάμιση χρόνο με την οικογένειά του και αργότερα μετοίκησαν τελικά ως πρόσφυγες στη Λευκωσία. Τα παιδιά του ακολούθησαν το επάγγελμά του. Αυτή είναι η ιστορία της οικογένειάς του, όπως τη διηγήθηκε η κόρη του Έλενα, που το 1974 ήταν 10 χρονών.

Διαβάστε εδώ τη συνέχεια

Σπάνιες φώτο και βίντεο από τον φονικό σεισμό της Πάφου το 1953

Σπάνιες φώτο και βίντεο από τον φονικό σεισμό της Πάφου το 1953

«Αν είναι τυχερός ο γιος σας, θα πεθάνει» – Πώς ο πρώτος Body-builder της Κύπρου έσωσε ένα παιδί από την παράλυση και τον θάνατο
«Αν είναι τυχερός ο γιος σας, θα πεθάνει» – Πώς ο πρώτος Body-builder της Κύπρου έσωσε ένα παιδί από την παράλυση και τον θάνατο
Λένε πως κάποιες ιστορίες συμβαίνουν μόνο σε αμερικάνικες ταινίες υπερπαραγωγής με την υπογραφή κάποιου σκηνοθέτη που πιστεύει βαθιά στην ανθρωπότητα. Ωστόσο, είναι και κάποιες ιστορίες που συμβαίνουν πολύ κοντά μας, ίσως δίπλα από το σπίτι μας. Μια τέτοια ιστορία, είναι και αυτή του Τάκη Κωνσταντίνου: του πρώτου γυμναστή της Κύπρου με ειδίκευση στο body building που αφιέρωσε τη ζωή του στην καλή φυσική κατάσταση του σώματος. Του δικού του και των γύρω του. Αλλά και όσων τον είχαν πραγματική ανάγκη. Όπως για παράδειγμα του μόλις 10μηνών Μιχάλη που το 1965 προσβεβλημένος από τον ιό της πολιομυελίτιδας έμοιαζε πως δεν θα περπατούσε ξανά και θα πέρναγε μια ζωή καθηλωμένος σε ένα τροχοκάθισμα. Η πορεία προς τον θάνατο, όσο σκληρό κι αν ακούγεται, ήταν βέβαιη εκ μέρους του γιατρού. Μάλιστα, έλεγαν στον πατέρα του «αν είναι τυχερός ο γιος σας θα πεθάνει και δεν θα υποφέρει αυτή τη ζωή, παράλυτος και καθηλωμένος». Όλα αυτά βέβαια, μέχρι που βρέθηκε στον δρόμο του ο Τάκης Κωνσταντίνου, η γυμναστική και το πείσμα ενός ανθρώπου για ζωή.