Ήταν η μουσική ιδιοφυΐα της Κύπρου. Ένας από τους σημαντικότερους μουσικούς του παγκοσμίου πενταγράμμου που έδωσε και πήρε πολλά από τη μουσική. Ο Νικόλας Οικονόμου, ο πιανίστας

Η μουσική ιδιοφυΐα της Λεμεσού

Στις 11 Αυγούστου 1953, η οικογένεια Οικονόμου έφερνε στον κόσμο τον Νικόλα: το αγόρι που αργότερα ο μουσικός Σόλων Μιχαηλίδης ονόμασε «ευλογία για την Κύπρο». Οι γονείς του, που αγαπούσαν την κλασική μουσική, αποφάσισαν στα πέντε του χρόνια να τον στείλουν σε μαθήματα πιάνου. Ήταν τότε που έδειξε το μεγάλο του ταλέντο και τη φυσική του κλίση προς τη μουσική. Αν και οι γονείς του δεν είχαν πιάνο στο σπίτι, ο Νικόλας δεν έχανε καμία ευκαιρία να εξασκηθεί και τα απογεύματα τα έβγαζε στο σπίτι της θείας του. Το σπίτι στο οποίο τον ανακάλυψε ο μεγάλος μουσικός και ιδρυτής της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης, Σόλων Μιχαηλίδης.

Ο Σόλων βλέποντας τον μικρό να παίζει πιάνο με τόσο ταλέντο αποφάσισε να τον δοκιμάσει. Τον έβαλε απέναντί του, κάθισε ο ίδιος στο πιάνο και αφού έπαιζε ζητούσε από τον Νίκο να του λέει τις νότες. Ενθουσιασμένος στο τέλος της άσκησης, αφού ο μικρός δεν είχε χάσει ούτε νότα, είπε  «αυτό το παιδί είναι μία ευλογία για την οικογένειά του, την Κύπρο αλλά και τον κόσμο» και πρότεινε στους γονείς του, να ξεκινήσει μαθήματα πιάνου με τον δάσκαλο Γιώργο Αρβανιτάκη.

Στα 11 του, ο Νικόλας κέρδισε το πρώτο βραβείο στον διαγωνισμό «Καίτης Παπαϊωάννου» και τότε οι γονείς του άρχισαν να σκέφτονται σοβαρά το ενδεχόμενο να τον στείλουν στο εξωτερικό για σπουδές. Ο Νικόλας Οικονόμου το 1964, την πρώτη του χρονιά στη Μόσχα. Στη Μόσχα υπήρχε μία Σχολή που συνεργαζόταν με το Κονσερβατόριο Τσαϊκοφσκί και δεχόταν χαρισματικά παιδιά.

Την εισαγωγή του στη Σχολή διευθέτησε προσωπικά ο Πρόεδρος Μακάριος.

Ως ο μικρότερος της Σχολής, οι περισσότεροι τον προστάτευαν. Δεν έλειψαν όμως και οι «αντισοβιετικοί καυγάδες», αφού ερχόμενος από μία δυτική χώρα τον αντιμετώπιζαν ως καπιταλιστή.

Κάποια στιγμή, ο Νικόλας «τόλμησε» να παραδεχτεί μπροστά στους συμμαθητές του πως μία μερσεντές είναι πολύ καλύτερο αμάξι από μία βόλγκαν και οι υπόλοιποι τον χτύπησαν.

Άλλες φορές, προκαλούσε ο ίδιος το σοβιετικό πρόγραμμα της σχολής και του οικοτροφείου, ακούγοντας απαγορευμένους δίσκους των Beatles.

Στα 16 του πήρε μέρος σε ένα διαγωνισμό του Κονσερβατορίου Τσαϊκόφσκι, που αν και τον έκοψαν, επειδή τα αποτελέσματα ήταν προαποφασισμένα και ο Νικόλας ήταν η έκπληξη της βραδιάς, αργότερα τον δέχτηκαν στο Κονσερβατόριο. Ήταν ο νεότερος μουσικός.

Ωστόσο, δεν άντεξε τις σταλινικές μεθόδους της ΕΣΣΔ και το 1972 εγκατέλειψε τη Σοβιετία, μετακομίζοντας στη Γερμανία όπου εκεί κατάφερε να δώσει το πρώτο του ρεσιτάλ. Ο Τύπος της εποχής έκανε λόγο για τον «πιανίστα που έβγαζε σπίθες από την Κύπρο». Έμεινε στη Γερμανία και στο Μόναχο μέχρι το 1993, όταν αποφάσισε να επιστρέψει στην Κύπρο.

Η λαιμητόμος της Κακοραζιάς

30 Δεκεμβρίου 1993. Τα πρωινά πρωτοσέλιδα κατακλύζονται από μία είδηση: ο Νίκος Οικονόμου ήταν νεκρός. Αιτία: δυστύχημα.

Το προηγούμενο βράδυ, ο νεαρός μουσικός, επέστρεφε στη Λεμεσό από τη Λευκωσία, όπου είχε πάει να δει το σημείο στο οποίο θα ίδρυε το Πολιτιστικό Κέντρο. Κάποια στιγμή μέσα στο βράδυ, στη στροφή της Κακορατζιάς, την οποία οι ντόπιοι ονόμαζαν λαιμητόμο, έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου. Το αυτοκίνητο χτύπησε στην αριστερή πλευρά του δρόμου και ο Νικόλας εκτινάχθηκε από το αμάξι.

Ο κόσμος που περνούσε από το σημείο, συνειδητοποίησε το ατύχημα στις 02:15 το πρωί, μία ώρα αφού είχε γίνει το δυστύχημα και ειδοποίησαν τις αρχές. Το σκοτάδι όμως και η ομίχλη ήταν πολύ πυκνά και δεν μπορούσαν να βρουν το σώμα του. Τελικά, τον εντόπισαν σε ένα χαντάκι στις 06:15 το πρωί.

Φωτογραφίες: www.nefcy.com