Τα φαινόμενα αυθαιρεσίας στην Κύπρο ήταν πολύ συχνά. Επί Οθωμανικής διοίκησης, οι διοικητές επέβαλλαν δυσβάσταχτους φόρους στον λαό, που ήταν αδύνατο να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν. Ωστόσο, οι Κύπριοι έβρισκαν τον τρόπο να τιμωρούν τους διοικητές που τους έπιναν το αίμα. Μια τέτοιαπ περίπτωση ήταν και του Τούρκου διοικητή, Τζιλ Οσμάν.

Ο Τζιλ Οσμάν είχε διπλασιάσει τη φορολογία και οι κύπριοι κάτοικοι του νησιού εξαγριώθηκαν. Προκειμένου να μην υπάρξουν φασαρίες, ο αρχιεπίσκοπος Παϊσιος κατάφερε να φέρει αντιπροσωπεία του Μεγάλου Βεζίρη στην Κύπρο, ούτως ώστε να νουθετήσουν τον Τζιλ Οσμάν και να του ανακοινώσουν πως η απόφασή του για διπλασιασμό της φορολογίας ακυρώνεται.

Η παγίδα θανάτου

Ωστόσο, ο Τζιλ Οσμάν δεν το έβαλε κάτω με τόση ευκολία. Αποφάσισε να στήσει μία παγίδα θανάτου στην αντιπροσωπεία του Βεζίρη, χωρίς να τον ενδιαφέρουν οι συνέπειες.

Έτσι καλώντας τους στο σπίτι στο Σεράιο, ο ίδιος είχε πριονίσει τα δοκάρια του πατώματος. Μόλις οι καλεσμένοι του ανέβηκαν στον όροφο, το πάτωμα κατέρρευσε και πολλοί από αυτούς τραματίστηκαν.

Το εξαγριωμένο πλήθος

Στο μεταξύ, έξω από το Σεράιο Έλληνες και Τούρκοι κάτοικοι του νησιού είχαν συγκεντρωθεί αναμένοντας την απόφαση της ακύρωσης της διπλής φορολογίας. Μόλις έμαθαν τι συνέβη δεν δίστασαν, όρμησαν μέσω στο σπίτι και μαζί με 18 άντρες του ίδιου του Οσμάν «έξαλλοι τον καταδίωξαν και τον κατακρεούργησαν, ενώ συγχρόνως λεηλάτησαν την περιουσία του και κατέστρεψαν ότι βρισκόταν στο Σεράιο».

Η εξέγερση

Τα νέα ταξίδεψαν έως την Υψηλή Πύλη, η οποία απαίτησε από τον λαό να πληρώσει τις ζημιές που προκλήθηκαν. Όμως και πάλι κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να δώσει λεφτά ούτε για τις ζημιές που προκάλεσε ο ίδιος ο Οσμάν ούτε για τη λεηλασία που προκάλεσαν οι ίδιοι. Με αρχηγό τον φρούραρχο Κερύνειας, Χαλίλ, ξεκίνησε στάση και εξέγερση του εξαγριωμένου πλήθους, κυριαρχώντας στο νησί και εξαπλώνοντας σε όλες τις περιοχές τις εξεγέρσεις.

Η Υψηλή Πύλη προκειμένου να σταματήσει την εξέγερση και τον χαμό που είχε προκληθεί στο νησί, έστειλε στρατό ο οποίος δολοφόνησε τον Χαλίλ. Στο τέλος συμφώνησε με τους κατοίκους του νησιού να ξεχαστεί το επεισόδιο και να πληρώσουν οι χριστιανοί από 40 γρόσια ο καθένας και οι μουσουλμάνοι από 20.

Ο Οσμάν αντικαταστάθηκε από έναν μονόφθαλμο και αγράμματο ξυλοκόπο, ο οποίος επέβαλε με τον ίδιο τρόπο εξαντλητική φορολογία, έως ότου απολύθηκε υπό τον φόβο μίας νέας αιματηρής εξέγερσης.