Της Ιλιάνας Κουλαφέτη

Γύρω στις 14:30, τη 2α Ιουλίου 1956, ο αεικίνητος Ανδρέας Παρασκευά, αποφασισμένος για την επιλογή του να ενταχθεί από τόσο μικρός στον αγώνα της ΕΟΚΑ για απελευθέρωση και Ένωση, ετοιμαζόταν μαζί με ένα συναγωνιστή του να ανατινάξουν την αυτοκινητοπομπή των βρετανών στρατιωτών που θα περνούσε από το χωριό με βόμβες.

Μόλις εμφανίστηκε η αυτοκινητοπομπή, ο Ανδρέας έριξε τη βόμβα από τις στέγη του σπιτιού που είχε στήσει την ενέδρα. Δεν κατάφερε όμως να τραυματίσει τους στρατιώτες. Η μόνη τραγική απώλεια, ήταν ο θανάσιμος τραυματισμός ενός μικρού παιδιού, πρώτης δημοτικού, του Σωτηράκη Κωνσταντίνου, που βρισκόταν εκεί κοντά.

Κατευθείαν, οι αποικιοκράτες στρατιώτες εξαπέλυσαν ανθρωποκυνηγητό εναντίον του. Ο Ανδρέας πετάχτηκε στο ποδήλατό του και ξεκίνησε να τρέχει μακριά. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε συνειδητοποιήσει τον θάνατο του Σωτηράκη.

Οι Βρετανοί ανέβηκαν στις στέγες στοχεύοντάς τον. Λίγα μέτρα μακριά, οι στρατιώτες γάζωσαν το σώμα του. Ο Ανδρέας κείτονταν νεκρός και διάτρητος δίπλα στο ποδήλατό του. Την επόμενη μέρα οι στρατιώτες τον παρέδωσαν στους γονείς του για την πραγματοποίηση της κηδείας του.

Ο Ανδρέας Παρασκευά γεννήθηκε στο χωριό Κώμα του Γιαλού, της Καρπασίας, στις 30 Νοεμβρίου 1940. Αφού τελείωσε το Δημοτικό φοίτησε έως την Τετάρτη τάξη του Γυμνασίου Γιαλούσας.

Μόλις έμαθε για την έναρξη του αγώνα, εντάχθηκε χωρίς να το σκεφτεί. Όταν ο πατέρας του τόνισε πως είναι πολύ μικρός για τον αγώνα, εκείνος του απάντησε:

«Άργησες, πατέρα, να μου το πεις. Ο γιος σου μεγάλωσε από τη στιγμή που έδωσε το μεγάλο του όρκο. Πατέρας μου και μάνα μου τώρα είναι η Ελλάδα»

Ο πατέρας του δεν σταμάτησε ποτέ να τον υποστηρίζει. Ενταγμένος στις τάξεις της αριστεράς, είδε το κόμμα να του γυρνά την πλάτη και να τον κατακρίνει για τις ριψοκίνδυνες ενέργειες του γιου του. Ο ίδιος ανέφερε:

«Μετά το θάνατο του γιου μου ούτε καφέ δεν προσφέρονταν οι αριστεροί φίλοι μου να με κεράσουν και έφευγαν από το καφενείο, όταν πήγαινα εγώ. Όμως καμάρωνα που ο γιος μου έδωσε τη ζωή του για την πατρίδα. Ήμουν φτωχός και τα παιδιά μου ήταν πολλά. Όμως δούλεψα πολύ σκληρά και μόρφωσα όλα τα παιδιά μου, γιατί ήθελα να έχουν μια καλή θέση στην κοινωνία και να είναι αντάξια του ήρωα αδελφού τους»

Ο Ανδρέας Παρασκευά σήμερα είναι θαμμένος στο κατεχόμενο χωριό του. Το Γυμνάσιο της Γιαλούσας έδωσε το όνομά του στην Τετάρτη τάξη του σχολείου.