Ήταν 27 Ιουλίου 1868, όταν ο μεγάλος έλληνας λογοτέχνης Γεώργιος Βιζυηνός αφίχθη για πρώτη φορά στην Κύπρο. Στο νησί της Αφροδίτης, ο μεγάλος των ελληνικών γραμμάτων έλαβε τις πρώτες τους σπουδές, εργάστηκε ως ιεροψάλτης και ερωτεύτηκε παράφορα μια Χωραϊτισσα, δημιουργώντας ερωτικό σκάνδαλο.

Της Ιλιάνας Κουλαφέτη

Ο Βιζυηνός, γεννημένος το 1849 και με καταγωγή από τη Βιζύη της Θράκης, αρχικά προοριζόταν για ράφτης ή καλόγερος, αφού ερχόταν από πολύ φτωχή οικογένεια, όπως ο ίδιος έλεγε «από πάππο ασβεστά και πατέρα καρβουνιάρη». Μόλις αποφοίτησε από το Δημοτικό Σχολείο, ο αδελφός του Χριστάκης τον πήρε μαζί του στην Κωνσταντινούπολη για να μάθει την τέχνη του ράφτη κοντά στον θείο τους. Με τον θάνατο όμως του τελευταίου, κατάφερε να «δραπετεύσει» και ως προστατευόμενος του Κύπριου εμπόρου Τσελεμπή Γιάγκου Γεωργιάδη, να έρθει στην Κύπρο όπου και φοίτησε στην Ελλγνική Σχολή.

Έως και το 1872 διέμενε στην Αρχιεπισκοπή ως προστατευόμενος και ρασοφόρος υποτακτικός του Αρχιεπισκόπου Σωφρονίου, ενώ ταυτόχρονα φοιτούσε στην Ελληνική Σχολή της κυπριακής πρωτεύουσας, όπου ξεχώρισε στα μαθήματα και ορίστηκε και “ευταξίας” της Σχολής.

Παράλληλα εργαζόταν και ιεροψάλτης για την εκκλησία. Τα ράσα όμως δεν τον περιόρισαν από το να ερωτευτεί τη 14χρονη Ελένη Φυσεντζίδη. Στέλνοντάς της ερωτικά στιχάκια από τα κελιά της Αρχιεπισκοπής, δεν άργησε να δημιουργήσει γύρω από το όνομά του, ερωτικό σκάνδαλο. Σε αυτήν αφιέρωσε τις πρώτες ποιητικές του απόπειρες, ενώ δεν άργησε να τη ζητήσει για γάμο από τους γονείς του.

Παρόλα αυτά, ο Βιζυηνός έφυγε για την Κωνσταντινούπολη και δεν επέστρεψε ποτέ στη νεαρή, η οποία συνέχισε να τον αγαπά και να αλληλογραφεί μαζί του.

Ο νεαρός Βιζυηνός ακολούθησε σπουδές στη Γερμανία και όταν επέστρεψε στην Αθήνα, εξελέγη υφηγητής στην έδρα της Ιστορίας της Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Λίγο καιρό μετά ερωτεύτηκε παράφορα την Μπετίνα Φραβασίλη, έρωτας ο οποίος του προκάλεσε παραλήρημα και φρενική βλάβη.

Πέθανε μόνος στο Δρομοκαΐτειο Ψυχιατρείο, ύστερα από τέσσερα χρόνια εγκλεισμού. Ακόμη και σε αυτήν την περίοδο, δεν σταμάτησε ποτέ να γράφει ποιήματα και πεζά.