Στις 29 Αυγούστου 1938, στο Ριζοκάρπασο της Αμμοχώστου, ο Ζαχαρίας και η Αννεζού Γιάλλουρου έφερναν στον κόσμο το τελευταίο τους παιδί, τον Πέτρο. Δεκαεφτά χρόνια αργότερα, ο ψιλός νεαρός με τα ξανθά μαλλιά και το αγγελικό πρόσωπο θα ήταν ο πρώτος νεκρός μαθητής του Αγώνα της ΕΟΚΑ. Ο σημαιοφόρος του Ριζοκαρπάσου ξεψύχησε όταν μία σφαίρα των αποικιοκρατών τον βρήκε στο στήθος.

Η κοπέλα των ονείρων του

Εκτός όμως από τον έρωτά του για την Ελλάδα, ο Πετράκης Γιάλλουρος έτρεφε ερωτικά συναισθήματα και για μια νέα. Ήταν η Σούλα Κονσολάκη, η 17χρονη Ελληνίδα από την Αλεξάνδρεια, που έτυχε να γνωρίσει όταν επισκέφθηκε την Ελλάδα με το σχολείο. Αν και ποτέ δεν μίλησαν για τον έρωτά τους ανοιχτά, οι σημειώσεις και τα γράμματα που αντάλλαζαν, έλεγαν τα πάντα. Για τη Σούλα ο Πέτρος ήταν «ένα σπάνιο παιδί από απόψεως χαρακτήρος, τρόπου και καρδιάς», ενώ η ίδια ήταν «μια μικρούλα μαθήτρια που προσπαθούσε να νικήσει τη λύπη και κατώρθωνεν σχεδόν πάντα να γελά». Για τον Πέτρο η Σούλα ήταν «μια μικρούλα που είχε τη δύναμη να νικά τη λύπη».

Στο τέλος της εκδρομής οι δύο νέοι αποχωρίστηκαν. Όταν αποχαιρετίστηκαν τα μάτια τους γέμισαν δάκρυα. Η Σούλα στο πλοίο ταξιδεύοντας πίσω στην Αλεξάνδρεια με καλό καιρό, κοιτάζοντας το φεγγάρι θυμήθηκε «το Αμαρούσι και κάποιο ξανθό παλληκάρι που ήξερε και διάβαζε το φεγγάρι».

Επιστρέφοντας ο καθένας στον τόπο του, ήταν αδύνατο να ξεχάσουν ο ένας τον άλλο. Ο Πέτρος Γιάλλουρος της εξομολογείται

«Σούλα, σου υποσχέθηκα σ’ αυτό το γράμμα μου να σου αποκαλύψω τη δεύτερη πηγή του μεγάλου πόνου που σαν βάρος υπέρογκο πλακώνει την καρδιά μου και είσαι ο μόνος άνθρωπος που θα τη μάθει: Βρίσκομαι μακριά από τη μόνη κοπέλα που αγάπησα στη ζωή μου. Πρέπει να καταλαβαίνεις ποια αγάπη είναι αυτή. Όταν είμαστε στην Αθήνα…ήθελα να σου πω και με λόγια εκείνο που σου είπαν τόσες φορές επίσημα τα μάτια μου, ήθελα να σου πω εκείνο που ψιθυριζόταν συνεχώς μέσα στην καρδιά μου “Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ με όλη τη δύναμη της ψυχής μου”. […] Η αγάπη μου για σένα κατέχει την πιο επίσημη θέση και είναι γραμμένη με χρυσά άσβυστα γράμματα στην ιστορία της ζωής μου».

Ο Ερμής της ΕΟΚΑ

Από την αρχή του Αγώνα ο νεαρός Πετράκης, είχε ενταχθεί στην Άλκιμο Νεολαία ΕΟΚΑ – Α.Ν.Ε. Όπως έλεγε η μητέρα του και μπορούσε κανείς να καταλάβει από την αλληλογραφία του, όλη του η έγνοια, ο λόγος, τα όνειρα ήταν η Ελλάδα και η Ένωσις της Κύπρου με τη μητέρα πατρίδα.

Το «ξανθό αγόρι της Καρπασίας με τα σπινθηροβόλα γαλάζια μάτια» έγραφε στον πατέρα του:

 «Δεν συμφωνώ αγαπητέ μου πατέρα στο ότι ένας άνθρωπος πρέπει πρώτα να κοιτάξει για τον εαυτό του και ύστερα για την πατρίδα του. Τότε αυτός, καταντά άκρως εγωιστής, τομαριστής και μπορώ να πω αναίσθητος. Διότι όταν δεν κυριαρχεί μέσα του το αίσθημα της φιλοπατρίας, το ευγενέστερο των αισθημάτων, δεν είναι δυνατό να κυριαρχεί κανένα άλλο ευγενές αίσθημα… Εξ άλλου, αγαπητέ μου πατέρα, η ορμή του ανθρώπου προς την ύλη, δηλαδή τον πλούτο και την καλοπέραση και η ικανοποίηση τούτη, δεν προσφέρει την πραγματική ευτυχία του ανθρώπου. Την απόλυτη ευτυχία προσφέρει στους ανθρώπους και ιδίως όταν είναι Έλληνες, η ορμή προς τα ανώτερα ιδανικά την αγάπη προς την Πατρίδα και τον πόθο ακόμη και να θυσιαστεί για την ελευθερία της που είναι και δική του ατομική ελευθερία και αξιοπρέπεια».

Κατά τη διάρκεια του αγώνα ο Πετράκης ήταν υπεύθυνος των μαθητικών ομάδων του Ελληνικού Γυμνασίου Αμμοχώστου στον αγώνα της ΕΟΚΑ. Καθήκοντά του ήταν η οργάνωση των μαθητών του σχολείου του, η γραφή και διδασκαλία τραγουδιών αγωνιστικού περιεχομένου, η διανομή φυλλαδίων, η απόκρυψη και διακίνηση οπλισμού, η μεταφορά της αλληλογραφίας και η οργάνωση μαχητικών μαθητικών διαδηλώσεων. Για τις δραστηριότητές του αυτές είχε επισημανθεί από τους κατακτητές, οι οποίοι και τον κυνηγούσαν.

Ο πρώτος νεκρός μαθητής

Στις 6 Φεβρουαρίου η κυβέρνηση Χάρτινγκ διέταξε το κλείσιμο του Γυμνασίου Αμμοχώστου και των υπόλοιπων σχολείων της Κύπρου. Ήθελε με αυτόν τον τρόπο να παύσει την αντίσταση των μαθητών, που δυναμικά έβγαινε στον αγώνα κατά της αποικιοκρατίας και υπέρ της απελευθέρωσης και ένωσης.

Βέβαια, η αντίδραση των μαθητών ήταν άμεση. Διοργανώθηκε μεγαλειώδης πορεία και διαδήλωση ενάντια στους Βρετανούς. Οι μαθητές του Ελληνικού Γυμνασίου Αμμοχώστου μαζί με το Εμπορικό Λύκειο έστησαν οδοφράγματά τους στην οδό Ερμού και ξεκίνησαν πετροπόλεμο.

Ωστόσο, οι Βρετανοί αποικιοκράτες, που δεν ξεχώριζαν παιδιά από ενήλικες, απάντησαν με αληθινά πυρά. Μια σφαίρα βρήκε τον Πετράκη. Η ρητή διαταγή του Χάρτινγκ ήταν ότι οι κηδείες των αγωνιστών της ΕΟΚΑ έπρεπε να γίνονται αμέσως. Έτσι δεν περίμεναν καν τους γονείς του που βρίσκονταν στην Αγγλία εκείνη την εποχή.

«Ο νεκρός έπρεπε να ταφεί την ίδια ημέρα […] Και ο Πετράκης θάφτηκε στη γενέτειρά του με το αμυδρό φως των φαναριών, με τη συνοδεία της λαοθάλασσας, που έψαλλε, έκλαιγε και άπλωνε τη βροντερή κραυγή του αγώνα στο έρεβος της σκλαβιάς που σκέπαζε το Ριζοκάρπασο».

Την επόμενη ημέρα, ο εφημερίδα Φιλελεύθερος σημείωνε:

«Ο άριστος των μαθητών της Αμμοχώστου επυροβολήθη χθες και εφονεύθη υπό δυνάμεων ασφαλείας κατά την διάρκεια διαδηλώσεων. Η σφαίρα διέτρησε τον πνεύμονά του. Προτού εκπνεύσει ανεφώνησε: «ΖΗΤΩ Η ΕΝΩΣΙΣ». Όλα τα καταστήματα Βαρωσίων έκλεισαν εις ένδειξιν πένθους. Λιμενεργάται ηρνήθησαν να εκφορτώσουν στρατιωτικόν υλικόν. Η κηδεία του φονευθέντος μαθητού εγένετο αυθημερόν εις Ριζοκάρπασον».

Το μνημείο που αγνοείται Στην πλατεία του χωριού Ριζοκαρπάσου απέναντι από τον ναό του Αγίου Συνεσίου, είχαν στηθεί δύο αγάλματα. Ήταν του Παναγιώτη Κασπή και του Πετράκη Γιάλλουρου. Μετά την τουρκική εισβολή οι τουρκικές «αρχές” απομάκρυναν τα δύο μνημεία και στη θέση τους στήθηκε μνημείο του Κεμάλ Ατατούρκ. Το μνημείο του Κασπή μεταφέρθηκε. Το μνημείο του Γιάλλουρου αγνοείται.

Πληροφορίες και αποσπάσματα από το βιβλίο «Η ζωή και ο θάνατος του Πέτρου Γιάλλουρου», του Δημήτρη Λεβέντη