Ήταν λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 16ης Αυγούστου 1960, όταν κάποιες υπογραφές θα άλλαζαν μια για πάντα τα δεδομένα της Κυπριακής πολιτικής. Ο τελευταίος Κυβερνήτης του νησιού, Σερ Χιου Φουτ φορώντας φράκο, την ταινία του μεγαλόσταυρου και τα παράσημά του, διάβασε στη Βασίλισσα της Αγγλίας, Ελισάβετ, την προκήρυξη της αναγγελίας του Κυπριακού Κράτους με την οποία επισημοποιείτο η αποχώρηση των βρετανικών στρατευμάτων και η υποστολή της αγγλικής σημαίας.

Φεύγοντας κυριολεκτικά αθόρυβα, άφησε στους Κύπριους ένα νέο κράτος να διαχειριστούν. Η 16η Αυγούστου θα σφραγιζόταν επίσημα ως η ημέρα που γεννήθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία. Οι καλοκαιρινές διακοπές όμως, άλλαξαν όλα τα δεδομένα.

Ήδη από το επόμενο πρωί σε όλα τα κυβερνητικά κτήρια κυμάτιζε η νέα σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας με πρώτο Πρόεδρο τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ’ και Αντιπρόεδρο τον Φαζίλ Κιουτσούκ που είχαν εκλεγεί στις πρώτες προεδρικές εκλογές του νησιού στις 13 Δεκεμβρίου 1959.

Οι καλοκαιρινές διακοπές

Αν και όλα φαίνεται να είχαν «μπει στη θέση τους», ωστόσο υπήρχε ένα σοβαρό πρακτικό ζήτημα. Στις 16 Αυγούστου, δεν υπήρχε ποτέ κανείς στην πρωτεύουσα για να γιορτάσει την ανακήρυξη της Δημοκρατίας. Η επόμενη μέρα της Κοίμησης της Θεοτόκου, έβρισκε πάντα τη Λευκωσία «νεκρή», αφού παραδοσιακά η μεγάλη αυτή γιορτή και αργία στο τέλος του καλοκαιριού έβρισκε τον κόσμο να παραθερίζει. Ταυτόχρονα, κανείς από τους ξένους πρέσβεις δεν βρισκόταν στη Λευκωσία για να παρευρεθεί στους εορτασμούς και να εκπροσωπήσει έκαστος τη χώρα του.

Για αυτόν τον λόγο τρία χρόνια αργότερα στις 11 Ιουλίου 1963, το Υπουργικό συμβούλιο της Κυπριακής Δημοκρατίας, αποτελούμενο από εφτά Ελληνοκυπρίους και τρείς Τουρκοκυπρίους υπουργούς ομόφωνα αποφάσισε τον ορισμό της 1ης Οκτωβρίου ως Ημέρας της Ανεξαρτησίας της Κύπρου.

Βέβαια, στην όλη η υπόθεση ο αστικός μύθος λέει πως ο πραγματικός λόγος αλλαγής της ημερομηνίας εορτασμού της Ανεξαρτησίας ήταν η απουσία του Πρόεδρου Μακαρίου από τη Λευκωσία ο οποίος κάθε Δεκαπενταύγουστο βρισκόταν στη Μονή του Κύκκου.