Κύπρος 1974. Μόλις μια μέρα μετά τη γιορτή του Δκεπανταύγουστου και ενώ η τουρκική εισβολή συνεχίζει τη δεύτερη, καταστροφική της φάση, μία ομάδα καταδρομέων επιβιβάστηκε σε ένα αεροπλάνο με προορισμό τη Ρόδο. Στην πραγματικότητα ωστόσο, οι Έλληνες καταδρομείς κατευθύνονταν κρυφά στην Κύπρο. Τα αεροπλάνα βάλλονται από φίλια πυρά. Το ένα διαλύεται ολοσχερώς και όλοι πεθαίνουν εκτός από τον καταδρομέα Θανάση Ζαφειρίου. Στο άλλο, που προσγειώνεται επεισοδιακά επιβαίνει ένας αφανής ήρωας της κυπριακής τραγωδίας. Είναι ο Μανώλης Μπικάκης, μόλις 20 ετών από την Κρήτη.

Ο Κρητικός Ράμπό

Εκείνη τη μέρα ο Μανώλης Μπικάκης βρέθηκε μαζί με άλλους συμπολεμιστές του στην πολεμική ζώνη της Λευκωσίας, κοντά στη Σχολή Γρηγορίου. Η μοίρα του είχε διασπαστεί και οι καταδρομείς προσπαθούσαν μέσα στο χάος του πολέμου να υπερασπιστούν όσο καλύτερα γινόταν τα εδάφη της Κύπρου.

Στην πραγματική κόλαση που βρέθηκαν, οι Τούρκοι έβαλλαν και βομβάρδιζαν διαρκώς τις θέσεις τους. Ο Μανώλης Μπικάκης κατέχοντας ένα αντιαρματικό ΠΑΟ στον ώμο του και μόλις οκτώ βλήματα στη διάθεσή του, αψήφησε τον καταιγισμό των πυρών άρχισε να ψάχνει το νεκρό πτώμα ενός συμπολεμιστή του.

Εκείνη τη στιγμή, ένας ουλαμός αρμάτων, μόλις 300 μέτρα μακριά του, ήταν έτοιμος να τον καταβροχθίσει. Χωρίς να χάσει καιρό ο Μανώλης Μπικάκης οπλίζει και σημαδεύει το πρώτο κάνοντάς το συντρίμμια.

Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, στην περιοχή του Κόμβου Κολοκασσίδη, ο Μανώλης Μπικάκης μόνος του τσάκισε έξι άρματα. Αργότερα, όταν οι Τούρκοι κατάφεραν να βρουν καταφύγιο ο Μανώλης Μπικάκης κρύφτηκε. Για τρεις μέρες ο Μπικάκης και σε αντίξοες συνθήκες, έψαχνε την υπόλοιπη ομάδα έχοντας μαζί του ένα πολυβόλο το οποίο είχε βρει στο ύψωμα όπου πολεμούσε. Τελικά τα κατάφερε και επανενώθηκε με τη μονάδα του και επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την εισβολή.

Η ζωή του Μανώλη Μπικάκη

Για τη ζωή του μίλησε με λεπτομέρεια στον δημοσιογράφο Νίκο Ψιλάκη, η σύζυγός του Νίκη και η αδελφή του Κατίνα.

Ο Μανώλης Μπικάκης από τα Αστερούσια της Κρήτης, γεννήθηκε το 1954. Σε ηλικία 11 ετών βίωσε ένα από τα πιο συγκλονιστικά γεγονότα της ζωής του, όπως τα περιέγραψε η αδελφή του Κατίνα. «Το 1966 διακοπές του Πάσχα, ο αδελφός μου, 11 χρονών, και τα δυο παιδιά του θείου μου, έξι το μικρό και οκτώ το άλλο, πήγαν στη μάντρα όπου είχαμε τα πρόβατα. Εκεί ήταν η μάνα τους και έφτιαχνε το γάλα. Βρήκαν ένα όπλο στη μάντρα, το περιεργαζότανε, πήρε φωτιά αυτό και σκοτώθηκε το 6 χρονών Αντωνιό. Δεν περιγράφεται τι έγινε αφού εβρέθηκε το όπλο στο χέρι του Μανώλη».

Αφού αρρώστησε από αυτό το γεγονός, ο πατέρας του τον έστειλε σχολείο στους Στόλους. Αργότερα, πήγε σε άλλο χωριό, ωστόσο στο χωριό του δεν επέστρεψε ποτέ.

Στο χωριό του επέστρεψε μετά τον πόλεμο του ’74. Έκλεψε τη σύζυγό του Νίκη και έμειναν μαζί με τον τραγικό Οκτώβρη του 1994.

Ήταν 22 του μήνα, όταν ο Μανώλης ξεκίνησε να πάει στη δουλειά του στην Τρίπολη. Δεν γύρισε όμως ποτέ. Ένα μεγάλο φορτηγό έπεσε πάνω στο αυτοκίνητό του και τον σκότωσε ακαριαία.