Στις 4 Ιουλίου 1958, οι κάτοικοι του χωριού Αυγόρου, ακολουθώντας τις οδηγίες του Αρχηγού Γρίβα για καθολική αντίσταση, κρέμασαν ένα αντιαποικιακό πανό στην πλατεία του χωριού τους.

Οι βρετανοί στρατιώτες, που προφανώς δεν χάρηκαν αντικρίζοντάς το, διέταξαν μπροστά σ’ όλους τους κατοίκους, ένα 15χρονο νεαρό, τον Κυριάκο Μακρή, να το κατεβάσει. Ο νεαρός προφανώς αρνήθηκε. Τότε για τιμωρία και παραδειγματισμό, οι Βρετανοί, που καμία διάκριση δεν έκαναν όταν χτυπούσαν ανθρώπους, τον έσυραν μέχρι το στρατιωτικό τους τζιπ και εκεί τον ξυλοκόπησαν αλύπητα.

Οι γυναίκες του χωριού έσπευσαν κοντά στον 15χρονο και προσπάθησαν να τον απομακρύνουν από τη λύσσα των Βρετανών. Οι καμπάνες του χωριού άρχισαν να χτυπάνε, καλώντας τους χωριανούς σε βοήθεια.

Η Μπουμπουλίνα της ΕΟΚΑ

Τη στιγμή του ξεσηκωμού, μία άλλη μάνα, η Λουκία Λαουτάρη, έκανε μπάνιο μία από τις κόρες της, τη Θεοδώρα. Ακούγοντας τις καμπάνες κατάλαβε πως το καθήκον την καλούσε. Άφησε τα παιδιά της στο σπίτι κι έτρεξε προς την πλατεία. Η Λουκία με τον σύζυγό της Γεώργιο, διατηρούσαν κρησφύγετο στο περιβόλι τους, όπου έκρυβαν καταζητούμενους αντάρτες της ΕΟΚΑ.

Ο σύζυγός της, Γεώργιος με τα έξι τους παιδιά

Φτάνοντας στην πλατεία είδε τους στρατιώτες που ξυλοκοπούσαν τον 15χρονο. Δεν πρόλαβε να αντιδράσει όταν εκείνη τη στιγμή οι Βρετανοί αποφάσισαν να ανοίξουν πυρ.

Οι σφαίρες βρήκαν τη 32χρονη Λουκία Λαουτάρη και τον συγχωριανό της Παναγιώτη Ζαχαρία στο στήθος. Ο θάνατός τους ήταν ακαριαίος. Η Λουκία, ήταν έγκυος 5 μηνών στο 7ο παιδί της.

Η Μάνα της Μαρινέλλας

Η θυσία της Λουκίας Λαουτάρη, ενέπνευσε την Κλαίρη Αγγελίδου η οποία έγραψε το ποίημα «Μάνα». Σε μουσική του Γιώργου Θεοφάνους, το ερμήνευσε η Μαρινέλλα και συμπεριλαμβάνεται στον δίσκο «Χοές».

Παναγιώτης Ζαχαρία

Ο συγχωριανός της Λουκίας, Παναγιώτης Ζαχαρία, είχε πιθανόν γεννηθεί το 1913. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Αυγόρου και ήταν γεωργοκτηνοτρόφος. Εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ με την έναρξη του Αγώνα και πρόσφερε τις υπηρεσίες του μαζί με τα παιδιά και τη σύζυγό του.

Ο γιος του Αναστάσης ήταν μέλος των ομάδων κρούσεως της περιοχής και τα μικρότερα παιδιά του, Ανδρούλα και Γεώργιος, ανήκαν στην Άλκιμη Νεολαία της ΕΟΚΑ, ΑΝΕ.

Στο περιβόλι του φιλοξενούσε καταζητούμενους, ενώ στο σπίτι του διατηρούσε κρύπτη, όπου φύλαγαν πολυγράφο για την εκτύπωση φυλλαδίων της Οργάνωσης, που διανέμονταν στα γύρω χωριά.

Στις 5 Ιουλίου η σφαίρα που τον βρήκε, τον σκότωσε ακαριαία.