Στις 16 Μαρτίου 1956, ο 18χρονος αγωνιστής της ΕΟΚΑ, Χαράλαμπος Μιχαήλ, έπαιρνε μέρος σε μία βομβιστική επίθεση που προγραμμάτισαν συναγωνιστές του στην Καλοψίδα. Αν και δεν ήταν η πρώτη επίθεση στην οποία λάμβανε μέρος, ήταν η τελευταία. Η μοίρα είχε άλλα σχέδια για τον νεαρό αγωνιστή, ο οποίος προκειμένου να μην ανατινάξει από λάθος ένα λεωφορείο με παιδιά, προτίμησε να θυσιαστεί, στοιχίζοντας ωστόσο και τη ζωή στη 10χρονη αδελφή του.

Ο αγωνιστής

Ο Χαράλαμπος Μιχαήλ γεννήθηκε στην Καλοψίδα της Αμμοχώστου, στις 12 Οκτωβρίου 1938. Αφού τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο της περιοχής, έπιασε δουλειά ως ποδηλατάς, προσπαθώντας να βοηθήσει και να ενισχύσει οικονομικά τη φτωχή και πολυμελή οικογένειά του.

Παρόλα αυτά, δεν έπαψε ποτέ να διαβάζει με πάθος την ελληνική ιστορία, αποστηθίζοντας τις βιογραφίες δεκάδων αγωνιστών του 1821.

Γεμάτος ενθουσιασμός, εντάχθηκε στον αγώνα της ΕΟΚΑ, ήδη από το ξεκίνημά του. Έδωσε τον όρκο στη Λάρνακα και στον πατέρα του, ο οποίος καμάρωνε για τη δράση του γιου του, είπε

«Βρήκα τρόπο να εκπληρώσω τα ιδανικά μου». Ο νεαρός έλαμπε.

Η ανατίναξη

Εκείνο το βράδυ της 16ης Μαρτίου 1956, θα ξεκινούσε το δράμα ολόκληρου του χωριού.

Ο Χαράλαμπος Μιχαήλ μαζί με τους συναγωνιστές του, περίμενε τα στρατιωτικά αυτοκίνητα στην έξοδο του χωριού, στον ανήφορο. Ο σηματοδότης έδωσε το σύνθημα ότι πλησίαζε στρατιωτικό αυτοκίνητο και ο Χαράλαμπος Μιχαήλ πυροδότησε τη βόμβα του μόλις το είδε. Τη στιγμή που θα την έριχνε, προπορευόμενο λεωφορείο με παιδιά του σχολείου σταμάτησε και πίσω του σταμάτησε και το στρατιωτικό αυτοκίνητο μέσα στο οποίο διέκρινε και έναν ξάδελφό του. Ήταν παναπεργία την ημέρα εκείνη και οι Άγγλοι τον μετέφεραν στη Δεκέλεια, όπου εργαζόταν. Αμέσως τράβηξε το χέρι του πίσω κρατώντας την πυροδοτημένη βόμβα, η οποία εξερράγη και τον κομμάτιασε.

Η μικρή του αδελφή Μαρία, δέκα μόλις χρονών, που είδε τον αδελφό της κομματιασμένο έπαθε κλονισμό. Μερικές μέρες αργότερα πέθανε από ανακοπή καρδιάς, διπλασιάζοντας το πένθος ολόκληρου του χωριού.