30 Αυγούστου 1974, ώρα 08:30 πρωινή. Ο Οργανωτικός Γραμματέας της ΕΔΕΝ, Δώρος Λοϊζου και η σύζυγός του Μπάρμπαρα, ετοιμάζονταν να μετακινήσουν τον «γιατρό», Βάσο Λυσσαρίδη σε άλλο σπίτι, για την ασφάλειά του. Το Datsun του Δώρου έστριψε στην οδό Στασίνου, λίγο πριν την πλατεία «ΟΧΙ», όταν ξαφνικά είδε ένα ύποπτο λευκό όχημα Mazda χωρίς πινακίδες εγγραφής. «Πίσω μας έχει ένα αμάξι χωρίς νούμερα, θα είναι μέλη της ΕΟΚΑ Β’, σκύψτε».

Ο Δώρος δεν πρόλαβε να τελειώσει την πρότασή του. Η πρώτη ριπή ακούστηκε και ο Δώρος έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου του. Προσπαθώντας να το ακινητοποιήσει και να αντιδράσει, οι αδίστακτοι κουκουλοφόροι της ΕΟΚΑ Β’ του έριξαν τη χαριστική βολή. Οι σφαίρες που στόχο είχαν τον Λυσσαρίδη, σκότωσαν ακαριαία τον ποιητή της οδού Κλήμεντος, Δώρο Λοϊζου.

Από την εμπλοκή τρεις ακόμη περαστικοί τραυματίστηκαν, ενώ έχασε τη ζωή του ο Χρυσήλιος Μαυρομάτης, που μετά τον τραυματισμό του μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο, όπου και υπέκυψε 15 μέρες αργότερα.


Την επόμενη μέρα, οι εφημερίδες καταδίκαζαν το αποτρόπαιο έγκλημα και έγραφαν:
Δια μιας απαίσιας ενέδρας οι άνανδροι εγκληματίαι αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν τον Αρχηγό της ΕΔΕΚ βουλευτή Βάσο Λυσσαρίδη ο οποίος ως εκ θαύματος διέφυγε τα δολοφονικά πυρά τραυματισθείς ελαφρώς εις το πίσω μέρος της κεφαλής. Όμως κατά την ενέδρα βρήκε τραγικόν θάνατον ο Δώρος Λοΐζου καθηγητής της Αγγλικής σχολής και Οργανωτικός Γραμματέας της ΕΔΕΚ.

Το χρονικό του εγκλήματος

Εκείνες οι μέρες, μετά τη β’ τουρκική εισβολή, έβρισκαν την Κύπρο αποδιοργανωμένη, πληγωμένη, κατεχόμενη και πνιγμένη στο χάος. Μέσα σε αυτή τη ζοφερή κατάσταση, το εμφυλιοπολεμικό κλίμα δεν είχε ακόμη σβήσει και οι κουκουλοφόροι της ΕΟΚΑ Β’, συνέχιζαν να δολοφονούν τους πολιτικούς τους εχθρούς.
Την επομένη της β’ τουρκικής εισβολής, αποφασίσθηκε σύσκεψη για το σχέδιο Γκιουνές στο Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών. Ο Γλαύκος Κληρίδης, γνωρίζοντας πως ο Λυσσαρίδης δεχόταν καθημερινές απειλές για τη ζωή του, τον συμβούλευσε να μην παρευρεθεί γιατί όπως του είπε «δεν μπορούσαν να εγγυηθούν τη σωματική του ακεραιότητα». Ο προεδρεύων της σύσκεψης, είχε πληροφορίες για απόπειρα δολοφονίας του Λυσσαρίδη.

Ο Δώρος Λοίζου στα αριστερά, μαζί με δύο φίλους του

Αυτό όμως δεν πτόησε τον γιατρό, ο οποίος όχι μόνο παρευρέθηκε στη σύσκεψη αλλά με την ομιλία του «κατάφερε να αποτρέψει την αποδοχή του Σχεδίου Γκιουνές».
Τις επόμενες ημέρες ο Λυσσαρίδης απέφευγε να κοιμηθεί σπίτι του. Τον φιλοξενούσαν φίλοι ακόμη και πρεσβείες ενώ ταυτόχρονα τα γραφεία της ΕΔΕΝ παρέμεναν κλειστά. Το βράδυ της 29ης Αυγούστου, ο γιατρός έμεινε στο σπίτι του Δώρου.

Η κηδεία πραγματοποιήθηκε την επόμενη μέρα σε βαρύ κλίμα. Πλήθος κόσμου κατέβηκε για να αποχαιρετήσει για τελευταία φορά τον Δώρο Λοϊζου ενώ κράταγαν πλακάτ με το σύνθημα «Κάθε νέος και Λοίζου». Τη μέρα της κηδείας, μια κοπέλα που είχε δηλώσει πως ήθελε να καταθέσει για όσα είδε εκείνο το πρωινό της δολοφονίας, πέθανε στο σπίτι της από ηλεκτροπληξία, όπως ειπώθηκε.
Για το έγκλημα δεν τιμωρήθηκε ποτέ κανείς.

Ο ποιητής της οδός Κλήμεντος

Ο Δώρος Λοϊζου γεννημένος στις 23 Φεβρουαρίου 1944, ήταν ένα ζωηρό και γεμάτο ζωντάνια παιδί, όπως τον θυμάται η αδελφή του, Αθηνά. Η αγάπη του για ελευθερία και δικαιοσύνη, τον ώθησαν να πάρει μέρος στον αγώνα της ΕΟΚΑ, ως μαθητής κι ας ήταν μόνο 12 ετών, στη μάχη της Σεβερείου.

Ο Δώρος Λοίζου στο θέατρο

Ο Δώρος ανέκαθεν προτιμούσε το θέατρο από τις τουριστικές σπουδές. Ο πατέρας του ήθελε να τον εντάξει στις οικογενειακές επιχειρήσεις, μιας κι ο αδελφός του Λούης εκείνη την περίοδο μεσουρανούσε στα τουριστικά του τόπου. Παρόλα αυτά, ο Δώρος τόλμησε και γράφτηκε στη σχολή θεάτρου των Θάνου Σακέττα και Κωστή Μιχαηλίδη στη Λευκωσία, την οποία όμως εγκατέλειψε λόγω των ταραχών που ξέσπασαν στην Κύπρο, όπου και κατατάγηκε ως εθελοντής.


Πριν όμως εγκαταλείψει την υποκριτική σταδιοδρομία του, πρόλαβε να παίξει και σε δύο θεατρικές παραστάσεις του Λαϊκού Θεάτρου «Καλλικάτζαροι» και «Ο αγαπητικός της Βοσκοπούλας» του Γιώργου Θεοτοκά.

Οι ξενοδοχειακές σπουδές και η αποβολή 

Το 1964 πήγε στη Ρόδο για να σπουδάσει ξενοδοχειακά. Γύρω στο δεύτερο έτος, τα πολιτικά άρχισαν να του κινούν περισσότερο το ενδιαφέρον κι έτσι δεν άργησε να ασχολείται ενεργά. Οι δράσεις του ήταν πάντα παράτολμες, τόσο μάλιστα που του στοίχησαν τις σπουδές.
Γύρω στο 1968 ένα περιστατικό ηθικής, στάθηκε η αφορμή για την αποβολή του από τη σχολή.

Ο Δώρος κατήγγειλε κάποιους καθηγητές που πείραζαν με άσεμνες κινήσεις τις συμφοιτήτριες του. Ο πραγματικός λόγος ωστόσο, ήταν η αντιδικτατορική του δράση.
Από τη Ρόδο επέστρεψε στην Κύπρο κι από εκεί έφυγε για Αμερική. Πήρε πτυχίο από το Hellenic Institute στην Ιστορία και ενώ του προτάθηκε να εργαστεί στην Αρχιεπισκοπή Βορείου και Νοτίου Αμερικής, αρνήθηκε. Γνώριζε πως στην Κύπρο το κλίμα ήταν τεταμένο και ήθελε πάση θυσία να βρίσκεται στο νησί. Μαζί του έφερε και τη σύζυγό τους Μπάρμπαρα, που είχε γνωρίσει στη Βοστώνη.

Πέρα όμως από την πολιτική του δράση, ο Δώρος Λοϊζου, λάτρευε και την ποίηση. Ο ίδιος είχε μεταφράσει σωρεία ποιημάτων ενώ έγραφε και τα δικά του. Μάλιστα, ένα από αυτά, ήταν σαν να προμήνυε τη δολοφονία του, εμπνευσμένο από την πολιτική δολοφονία του Φεντερικό Λόρκα.

Έρχονται πάλι.
Έρχονται, Φεντερίκο.
Μαύρα μάτια, μαύρες καρδιές, μαύρες κάννες.
Έρχονται να σε ξανασκοτώσουν, Φεντερικό.
Θα σε ξαναθάψουν με τους άλλους τους πολλούς, τον κοσμάκη.
Κι ύστερα θα πουν ότι σε σκότωσαν κατά λάθος,
πως ήταν ατύχημα, τυχαίο περιστετικό.
Άβε Μαρία, άβε Μαρία.
Προσευχήσου για μας.
Όλους εμάς τους αθώους Φεντερίκους.
Εμάς που μας σκοτώνουν τυχαία, κατά λάθος.