Της Ιλιάνας Κουλαφέτη

Λένε πως οι άνθρωποι που ταξιδεύουν, χαμογελάνε πιο συχνά. Μιλάνε, ρωτάνε, ακούνε, αγκαλιάζουν. Μετρούν τη στιγμή, ζουν το παρόν, ξεχνάνε το «εφ’ όρου». Αποδεσμεύονται από ανασφάλειες και προκαταλήψεις, είναι ελεύθεροι. Αυτήν την εντύπωση λοιπόν μου έδωσε και η Κατερίνα Βάσου: το πιο πολυταξιδεμένο και «ταξιδεμένο» κορίτσι της Κύπρου που Ζει, με Ζ κεφαλαίο. Σε δύο συνεντεύξεις (γιατί μία συζήτηση δεν είναι ποτέ αρκετή με αυτούς τους ανθρώπους) εφ’ όλης της ύλης, μου αποκάλυψε χωρίς ίχνος «μυστικοπάθειας» όλα της τα ευτυχισμένα «μυστικά». Τον τρόπο με τον οποίο μυήθηκε στον κόσμο των αιθέρων, τις εμπειρίες, τις δυσκολίες, τις μαγικές στιγμές.

Λατσιώτισσα, γέννημα-θρέμμα, έως και σήμερα –τις λίγες δηλαδή μέρες που πιάνει λιμάνι στην Κύπρο– η Κατερίνα, είναι κυριολεκτικά «το κορίτσι της διπλανής πόρτας». Δεν μεγάλωσε με μια βαλίτσα στο χέρι, δεν της ήρθαν τα ταξίδια ουρανοκατέβατα, ούτε κολυμπούσε ποτέ στο εύκολο χρήμα που εξασφαλίζει σε πολλούς travel-blogger ανά το παγκόσμιο επιτυχίες και εμπειρίες. Τουναντίον, όπως πολλοί από εμάς, «αναγιώθηκε» σε ένα καθαρά κυπριακό σπίτι, με αυστηρούς όρους, σχολείο-φροντιστήριο-σπουδές και δουλειά.

Μία από τις πιο συγκλονιστικές εμπειρίες που έζησα, ήταν στην Κόστα Ρίκα. Ήταν Αύγουστος, εποχή που οι χελώνες γεννάνε τα αυγά τους, και είχα την ευκαιρία να ζήσω αυτό το θαύμα από κοντά, χωρίς να τις ενοχλήσω. Μπορεί να μην ακούγεται τόσο φοβερό για άλλους, αλλά για μένα ήταν κάτι το μοναδικό, να ζεις κάτι τέτοιο σε μια τέτοια περιοχή / Photo by Mary Kovaiou

Γνωστή σήμερα ως Diary Wings, η Κατερίνα Βάσου –φιλόλογος στο επάγγελμα– βρίσκει  μια θετική διέξοδο στα πάντα.

«Σπούδασα Φιλολογία στη Θεσσαλονίκη, όσο περίεργο κι αν σου ακούγεται, κι έχω να σου πω μάλιστα πως κάπως έτσι επιβίωνα για αρκετό καιρό. Ωστόσο, δεν άσκησα ποτέ την τυπική διδασκαλία, κι ακόμη κι όταν το έκανα για λίγο, συνειδητοποίησα πως είναι αυτό που λέμε “στείρο” για αυτό επέλεξα άλλες μεθόδους. Για παράδειγμα, προτιμούσα και προτιμώ να διδάσκω παιδιά ξένων, που έχουν την ανάγκη να μάθουν ελληνικά. Είναι μεγαλύτερη η δίψα για γνώση, περισσότερο το ενδιαφέρον. Πολλές φορές η επικοινωνία μεταξύ μας ήταν από δύσκολη έως αδύνατη. Όμως ακόμη και σε αυτές τις περιπτώσεις υπήρχε τρόπος. Να για παράδειγμα, τα έπαιρνα στο πάρκο Αθαλάσσας και χρησιμοποιώντας τη φύση και τα αντικείμενα γύρω μου, δίδασκα την ελληνική. “Αυτό είναι δέντρο, αυτό πάπια, παγκάκι, λίμνη” κ.λπ. Σφουγγάρια τα παιδιά, στην επόμενη επίσκεψή μας δεν υπήρχε λέξη που δεν θυμούνταν. Έχω να σου πω πως κανέναν από τα παιδιά που είχα τότε δεν κάνει φροντιστήρια σήμερα, γιατί έμαθαν πώς να διαβάζουν». Με μάτια που έλαμπαν, κυριολεκτικά συνειδητοποιούσα πως απέναντί μου δεν είχα οποιαδήποτε κοπέλα που της αρέσει να ταξιδεύει και να το περιγράφει αλλά μια περίπτωση ζωντανού ανθρώπου «Το ζεις κι εσύ», μου λέει «δεν είναι υπέροχο;».

«Το ταξίδι που μου άνοιξε τα μάτια»

Η συζήτηση κυλάει κυριολεκτικά ρουφώντας τον χρόνο. «Υπήρξαν άραγε ταξίδια καθοριστικά στη ζωή της;», αναρωτιέμαι και η ερώτησή μου προφανώς δεν μένει αναπάντητη. «Θα σου μιλήσω για το πρώτο μου ταξίδι. Εκείνο που μου άνοιξε τα μάτια. Ήμουν μόλις 12 ετών και ταξίδεψα με τον πατέρα μου στην Ελβετία. Πρώτη φορά έφευγα από την Κύπρο, πρώτη φορά μπήκα σε τελεφερίκ και πραγματικά μέσα μου σκέφτηκα “Με έτσι είναι ο κόσμος; Αυτός είναι ο κόσμος έξω από την Κύπρο;”. Ο πατέρας μου γενικά με έπαιρνε μαζί του σε ταξίδια κάθε καλοκαίρι, έως τα 16. Τότε κέρδισα ένα διαγωνισμό της Ευρώπης, εκείνον που κερδίζεις άμα γράψεις έκθεση για την Ευρώπη; Οπότε μπορούσα να διαλέξω σε ποια χώρα θα ταξίδευα. Μόνη για πρώτη φορά, στο Άμστερνταμ. Ήταν η πρώτη μου επαφή με ξένους. Δεν είχα πρόβλημα που ήμουν μόνη μου, έτσι κι αλλιώς θεωρώ πως είμαι πολύ κοινωνική. Αργότερα ήρθαν οι σπουδές και αν και είχα την ευκαιρία για Erasmus δεν πήγα. Το ξέρω πως ακούγεται περίεργο, γιατί όλοι θεωρούν πως μία travel-blogger σίγουρα πήγε, αλλά λόγω άγχους ανέπτυξα έλκος στην ηλικία των 15 ετών, κάτι που με βασάνιζε για αρκετό καιρό».

Τη μια μέρα μπορεί να έμενα σε ένα resort με ροδοπέταλα και μεταξένια υφάσματα και την άλλη στο πάτωμα κάποιου γνωστού του γνωστού ενός φωτογράφου που κάπου, κάπως είχαμε γνωρίσει. Τα έζησα όλα κυριολεκτικά, αλλά ήταν μία από τις πιο δυνατές εμπειρίες της ζωής μου. Και αυτό είναι το travel-blogging. Ένα χρόνο μετά πήγα ξανά Ινδία και βρήκα όλους όσους με φιλοξένησαν και δέθηκα μαζί τους. Ήταν υπέροχο.

«Δούλευα σε περίπτερο 17 ώρες τη μέρα»

Μπορεί τα πράγματα να μοιάζουν ρόδινα και η ζωή της Κατερίνας να είναι κυριολεκτικά αξιοζήλευτη –ποιος δεν ζηλεύει άλλωστε, έναν ελεύθερο άνθρωπο– ωστόσο, τίποτα δεν στρώθηκε με ροδοπέταλα. Το «κλισέ» που λέμε, πως κάθε άνθρωπος κουβαλάει έναν «σταυρό», ισχύει και στη δική της περίπτωση. Τότε που μετά τις σπουδές της ο πατέρας της διαγνώστηκε με καρκίνο και πολλές από τις ευθύνες έπεσαν πάνω της. Ήταν το 2014 και η Κατερίνα ανέλαβε πολλά περισσότερα από όσα θα φανταζόταν κανείς.

«Εργαζόμουν από τις 05:00 το πρωί έως τις 00:00 τη νύχτα, χειριζόμουν την υπόθεση υγείας του πατέρα μου και προφανώς δεν ταξίδεψα καθόλου. Ήταν μία τεράστια ευθύνη που μου προκαλούσε φοβερό άγχος και από την άλλη ένιωθα τύψεις επειδή ήθελα να ξεφύγω από μία τόσο δύσκολη υπόθεση».

Δεν είναι δύσκολο να ταξιδεύεις μόνη. Ωστόσο, ναι χρειάζεται προσοχή. Πάντα έχω το μυαλό μου σε ετοιμότητα. Πολλές φορές προσποιούμαι ότι μιλάω στο τηλέφωνο ή ακόμη στέλνω τα νούμερα του ταξί με μήνυμα σε φίλους. Χρειάζεται να ταξιδεύεις μόνος και μόνη σου. Χρειάζεται να έχεις χρόνο για σένα ακόμη κι αν είσαι σε κάποια σχέση.

Ένα ανοιχτό ημερολόγιο

«Κάπου εκεί γεννήθηκε και η ιδέα του Diary Wings. Είχα απόλυτη ανάγκη να μιλήσω, να καταγράψω όσα ζω. Ήταν η στιγμή που σκέφτηκα πως πραγματικά “μια ζωή την έχουμε” και θέλω να τη ζήσω και θα αρχίσω να ταξιδεύω όσο περισσότερο γίνεται. Και θα καταγράφω ό,τι ζω σε αυτό το ημερολόγιο-blog. Ήταν Μάιος του 2015, δεν υπήρχε άλλος travel-blogger και να σου πω την αλήθεια δεν φανταζόμουν ποτέ πως θα έπαιρνε τόση δημοσιότητα. Προσωπικά, έγραφα τα άρθρα, τα έστελνα στην αδελφή μου κι εκείνη ενθουσιασμένη τα κοινοποιούσε περισσότερο από εμένα. Πίστεψε σ’ εμένα και η ίδια μου πρότεινε να γίνω travel-blogger κάτι που δεν είχα σκεφτεί μέχρι εκείνη τη στιγμή. Δεν ήξερα καν πως αυτού του τύπου η διαδικτυακή συγγραφή, ονομάζεται “blog”. Τότε ήταν που άρχισα να λαμβάνω και τα πρώτα μηνύματα από αναγνώστες που τους άρεσαν τα άρθρα. Αν και σήμερα έχει γεμίσει ο τόπος με travel-bloggers προσωπικά θεωρώ πως κάνω κάτι πολύ διαφορετικό. Και ένα από αυτά, τα πιο βασικό για μένα, είναι πως διατηρώ τη σελίδα μου γραμμένη στα ελληνικά».

Δεν κολυμπάω στο χρήμα. Κάθε φορά πρέπει να κάνω κάτι για να πληρώνομαι κι εγώ. Κάποτε έκανα κύκλους μαθημάτων, πλέον πληρώνομαι από κάποιες διαφημίσεις και από κάποια διαχείριση social media management. Δεν έχω πάντα λεφτά στο πορτοφόλι μου, αλλά είμαι πιο ευτυχισμένη από ποτέ, κι αυτή είναι η διαφορά

Το μεγάλο «μπαμ»

«Δεκέμβρης 2015. Είμαι Φινλανδία και πετυχαίνω έναν διαγωνισμό από τον Τουριστικό Οργανισμό Ινδίας, ο οποίος στην ουσία καλούσε travel-bloggers από όλο τον κόσμο να πάρουν μέρος σε ένα μεγάλο Press Trip δύο εβδομάδων που διοργάνωνε. Τα πάντα ήταν πληρωμένα και θα πήγαιναν οι 30 πρώτοι, βάσει ψηφοφορίας. Αν και δήλωσα μέρος μπορώ να σου πω πως δεν ασχολήθηκα καθόλου. Άσε που εκεί που ήμουν δεν είχαν καν σύνδεση στο διαδίκτυο. Τα κανόνισε όλα κυριολεκτικά η αδελφή μου, η οποία βοήθησε τα μέγιστα να ανέβω σε ποσοστά ψηφοφορίας. Όταν επέστρεψα Κύπρο, και αφού είχαν μείνει πολύ λίγες μέρες για το τέλος και τη διαλογή, συνειδητοποίησα πως δεν ήμουν μακριά από τον στόχο, οπότε αποφάσισα να το προσπαθήσω. Και όντως, ήμουν μέσα στους 30, ανάμεσα σε 1500 τόσα άτομα. Αν με ρωτάς τι πίστευα την ώρα που συμπλήρωνα τη φόρμα, είναι πως πραγματικά δεν περίμενα κάτι τέτοιο. Ήταν το τρίτο ταξίδι που με σημάδεψε».

 «Πρώτη φορά μακριά»

Αρχές Φεβρουαρίου βρέθηκε στην Ινδία. «Ήμασταν μαζεμένοι εκεί οι 30 travel-bloggers και είχαμε την ευκαιρία να εργαστούμε με μεγάλες εταιρείες της Ινδίας. Το ταξίδι διήρκησε δύο εβδομάδες, αλλά εγώ έμεινα εκεί ενάμιση μήνα. Γιατί και πώς; Γνώρισα άλλη μία φωτογράφο που ήθελε παρέα για να συνεχίσει το ταξίδι της κι εγώ δεν ήθελα δεύτερη κουβέντα: είπα ναι και έμεινα. Πραγματικά τότε κατάλαβα τι δύναμη έχει το travel-blogging. Όπου λέγαμε πως μόλις είχαμε πάρει μέρος στο Press Trip μας άνοιγαν τις πόρτες διάπλατα. Ήταν αυτό το ταξίδι που με ώθησε να ασχοληθώ πιο σοβαρά. Το ταξίδι που με έκανε travel-blogger».

Δεν ταξιδεύω για να βάζω ticks σε κάποια λίστα. Έχω ταξιδέψει σε 50 χώρες και ο μόνος λόγος για τον οποίο το θυμάμαι και στο λέω τώρα είναι επειδή στρογγύλευε ο αριθμός και το ανακοίνωσα από τον ενθουσιασμό μου. Το #50 μου ήταν η Κίνα.

«Έφτιαξα την #DWSQUAD γιατί πίστευα πως δεν είμαι μόνη μου»

«Πριν κάνω τη Squad ένιωθα μόνη μου. Έλεγα δεν γίνεται να μην με καταλαβαίνει κανείς. Δεν μπορούσα να το πιστέψω, ήθελα μια κοινότητα στην Κύπρο με την οποία θα μπορούσα να βγαίνω, να συζητώ. Λάμβανα για πολύ καιρό μηνύματα από κόσμο πως ήθελε να ταξιδέψει μαζί μου. Όπερ και εγένετο. Ανακοίνωσα πως θα ταξίδευαν μαζί μου και ζήτησα από τον κόσμο να ψηφίσει και πήρα 12 άτομα μαζί μου στην Ισλανδία. Πήγαμε Ρουμανία, Κροατία, έκανα girls trip στην Τοσκάνη, Σκωτία, Φιλιππίνες. Στο τέλος κάθε ταξιδιού γίνεται και μια συζήτηση και δίνω στον καθένα προσωπικά από μία κάρτα που αναφέρεται στον καθένα. Δεν γίνεται τίποτα τυποποιημένο και επιδιώκω κάθε φορά να δημιουργώ αυθεντικές, ανθρώπινες σχέσεις με ανοιχτόμυαλους ανθρώπους που τους αρέσει να ταξιδεύουν. Είδα απίστευτη ανταπόκριση σε αυτό και έτσι τον Γενάρη προσεχώς θα ανακοινώσω ακόμη τρία ταξίδια».

Αγαπάω πραγματικά αυτήν την κοινότητα. Ζήσαμε μαζί απίστευτες στιγμές. Τρέχαμε να ανακαλύψουμε το Βόρειο Σέλας και καθόμασταν όλοι μαζί αγκαλιά και κλαίγαμε παρατηρώντας αυτό το μαγικό θέαμα. Δεν μπορώ ακριβώς να στο περιγράψω: φαντάσου ένα 3D αστερισμό μπροστά σου. Και αυτό το έζησα με αυτήν την κοινότητα που έφτιαξα.

«Κανένα σόλο ταξίδι δεν είναι “solo”»

«Το πρώτο μου solo ταξίδι ήταν ως φοιτήτρια στην Πράγα. Να σου πω την αλήθεια, όσες φορές ταξίδεψα μόνη μου, δεν ήμουν ποτέ μόνη μου. Είμαι αρκετά κοινωνική και κάθε φορά που πήγαινα κάπου κατέληγα να γνωρίζω κόσμο με αποτέλεσμα να μπορώ να πω ναι σε πολλές προτάσεις από κόσμο που γνώριζα. Κολλούσα με οποιαδήποτε παρέα και αντίστοιχα με τα γούστα μου και τα χρήματά μου, ακολουθούσα. Στη ζωή μου δεν έχω νιώσει κίνδυνο. Έχω κάνει auto stop στο Ισραήλ, έχω ταξιδέψει μόνη μου στην Ινδία δεν θυμάμαι να φοβήθηκα. Το μόνο που μπορώ να θυμηθώ πρόχειρα είναι όταν κάποια στιγμή ένας Ινδός σε ένα τρένο με “ακούμπησε” περισσότερο από όσο θα έπρεπε και πραγματικά σου μιλάω γύρισα και τον κοίταξα αγριεμένα “με το δειν του φιλολόγου”, που λέμε, ταυτόχρονα τον έσπρωξα και με το πόδι μου και αυτό ήταν».

Προσπαθώ να έχω πολύ καλή και προσωπική επαφή με όσους ακολουθούν το προφίλ μου. Συνήθως απαντώ με βίντεο στα προσωπικά μηνύματα και είμαι χαρούμενη που το καταφέρνω. Έχω δημιουργήσει πολύ δυνατές φιλίες από το blog μου έως και σήμερα

Influencing, ναι, μεν αλλά.

Ως μία από τις πιο επιτυχημένες travel-bloggers και bloggers γενικότερα του κυπριακού και ελληνικού χώρου, η Κατερίνα συγκαταλέγεται στη λίστα εκείνη που καταγράφει τους ανθρώπους που μπορούν να επηρεάσουν: τους λεγόμενους influencers. Αν και η λέξη ακούγεται ακόμη άγνωστη στο κυπριακό κοινό και σήμερα έχει συνδεθεί με χιλιάδες selfies που διαφημίζουν προϊόντα «που την άκρα και χωρίς όριο», η Κατερίνα δεν είναι ακόμη μία “instagramer” με πολλούς followers που διαφημίζει προϊόντα ούτε ακόμη μία travel-blogger που επιδεικνύει πόσο όμορφα περνά και πόσο ευχάριστη είναι η ζωή στους εξωτικούς της προορισμούς.

Κι αυτό γιατί στις περισσότερες αναρτήσεις της, φροντίζει να θίγει ένα θέμα: είτε αυτό αφορά οικολογικά ζητήματα είτε ακόμη κοινωνικά φαινόμενα, προκαλώντας με αυτόν τον τρόπο συζήτηση μεταξύ ανθρώπων που την ακολουθούν στα κοινωνικά δίκτυα, ανά το παγκόσμιο. Μάλιστα, επιλέγει τα προϊόντα και τις εταιρείες που θα διαφημίσει, ενώ πρόσφατα έχει ξεκινήσει μία εκστρατεία ανάπτυξης της οικολογικής συνείδησης, αναρτώντας εικόνες που περιγράφουν τρόπους με τους οποίους κάποιος μπορεί να ζήσει πιο οικολογικά.

Για το μέλλον δεν μου μίλησε πολύ. Ζει τη στιγμή, απολαμβάνει το τώρα και αναρωτιέται μονίμως: «Αν όχι τώρα, πότε;».

Η Κατερίνα Βάσου είναι ένας ελεύθερος και ευτυχισμένος άνθρωπος. Και την ευχαριστώ για αυτήν την όμορφη συζήτηση.

Θα τη βρείτε εδώ:

Facebook

Instagram

Diary Wings