Σήμερα είναι μία από τις πιο γνωστές παραλίες του νησιού, αγαπητός προορισμός τους καλοκαιρινούς μήνες, με τους κάτασπρους βράχους της και τη βαθιά μπλε θάλασσα. Η σημερινή Ακτή του Κυβερνήτη ή Governor’s Beach, όπως έμεινε γνωστή, δεν ήταν πάντα η τουριστική και κοσμοπολίτικη περιοχή που όλοι γνωρίζουμε σήμερα. Είχε διαφορετική ονομασία και οι περισσότεροι λουόμενοι επισκέπτες της ήταν …τετράποδοι.

Η Κάλυμνος που έγινε Ακτή του Κυβερνήτη

Οι παραλίες που καλύπτουν την ακτογραμμή της Ακτής του Κυβερνήτη, δεν ήταν πάντα γνωστές με αυτό το όνομα.

Αντιθέτως, οι κάτοικοι του Πεντάκωμου μα και των γύρω χωριών, την αποκαλούν ακόμη με την αρχική της ονομασία: Κάλυμνο ή Καλυμνώ. Κι αυτό γιατί, πολλοί έλληνες σφουγγαράδες από το ομώνυμο νησί έρχονταν στις ακτές της Λεμεσού για σπογγαλιεία.

Η Ακτή του Κυβερνήτη

Ωστόσο, κατά την περίοδο της αγγλικής αποικιοκρατίας η Κάλυμνος έγινε Governor’s Beach. Ήταν τότε που ο Βρετανός Κυβερνήτης παραθέριζε στην ομώνυμη σήμερα περιοχή, ενώ αργότερα στην ίδια κατοικία παραθέριζε ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ’. Η κατοικία όμως δεν χρησιμοποιήθηκε από κανέναν άλλο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μετά τον θάνατο του Εθνάρχη και παρέμεινε κλειστή.

Κατσίκες και τράγοι στη θάλασσα

Αν και κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας, οι Βρετανοί προτιμούσαν την παραλία της Καλύμνου για το μπάνιο τους, αυτό δεν εμπόδιζε τους κύπριους χωρικούς από το να δροσίσουν τα ζωντανά τους.

Όπως θυμάται ένας από τους παλαιότερους μαγαζάτορες της περιοχής, ο Χριστάκης Σωφρονίου από το Πεντάκωμο, η ανάπτυξη της περιοχής ξεκίνησε λίγο πριν την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, το 1954.

Τότε ήταν που οι ντόπιοι άρχισαν να στήνουν μικρά περίπτερα και να μεταφέρουν πάγο για να παγώσουν τα διάφορα αναψυκτικά και νερά που πουλούσαν.

Οι βοσκοί της γύρω περιοχής, περήφανοι και δεμένοι με τα κοπάδια τους, δεν κόμπιαζαν από την αναπτυξιακή πορεία της περιοχής: οδηγούσαν τα ζώα τους έως τη θάλασσα και οι κατσίκες με τους τράγους, λούζονταν πλάι πλάι με τους διάφορους λουόμενους Βρετανούς που παραθέριζαν στην περιοχή.

Πηγή : Μίμης Σοφοκλέους, Ιστορικό Αρχείο Λεμεσού