Το απόγευμα της 14ης Ιουνίου 1956, γύρω στις 6 το απόγευμα, ο αγωνιστής της ΕΟΚΑ Πέτρος Ηλιάδης από τον Αγρό, σχόλασε νωρίτερα απ’ ότι συνήθως. Ο Ηρόδοτος Παναγίδης, που τον φιλοξενούσε και του έδινε δουλειά, δεν του έκανε παρατήρηση. Γνωρίζοντας την επαναστατική του δράση στην οργάνωση, τον προέτρεψε μόνο να προσέχει.

Όπως κάθε βράδυ ήταν έτοιμος να πλήξει βρετανούς στρατιώτες και φρουρούς με μία βόμβα. Γύρω στις 10 τη νύχτα, προχώρησε στην οδό Πασικράτους κρατώντας τη χειροβομβίδα που θα έριχνε εναντίον στρατιωτών που βρίσκονταν στο «Λούνα Παρκ», στο ταχυδρομείο Λευκωσίας παρά την οδό Μεταξά (σημερινή οδό Ελευθερίας).

Οι Βρετανοί φρουροί όμως, που είχαν ήδη δεχθεί πολλές επιθέσεις από τον αγωνιστή, έβαλαν φυλάκιο στη στέγη του ταχυδρομείου και του έστησαν καρτέρι.

Την ώρα που έριξε τη χειροβομβίδα τον πυροβόλησε με όπλο τύπου μπρεν ένας βρετανός φρουρός. Οι σφαίρες τρύπησαν τον δεξιό πνεύμονα, το στομάχι, το συκώτι και τα έντερα.

Στην πρώτη φωτογραφία διακρίνεται το δρομάκι στο οποίο έστησε ενέδρα ο Πέτρος Ηλιάδης. Δίπλα, ο δρόμος στον οποίο ζήτησε λίγο νερό πριν χάσει τις αισθήσεις του

Εκείνο το βράδυ, ο Πέτρος Κληρίδης και η αδελφή του Μάρω, 10 και 12 ετών αντίστοιχα, κάθονταν στο καλντερίμι στην είσοδο του σπιτιού, στην οδό Αριστείδου 4. Κάποια στιγμή άκουσαν από την οδό Αισχύλου τον Πέτρο να πλησιάζει. «Νερό κυρία», τρέγκλισε προς τη μητέρα των δύο παιδιών και αιμόφυρτος έπεσε στο έδαφος. Ο Γιάννης Κληρίδη και η σύζυγός του έπιασαν τον 24χρονο αγωνιστή, όταν ξαφνικά εμφανίστηκαν οι Βρετανοί φρουροί.  Έσπρωξαν τη Χρυστάλλα, συνέλαβαν τον Γιάννη Κληρίδη και τον Θεόδουλο Πιερίδη και έχοντας τον Πέτρο αιμόφυρτο μπροστά τους για μιάμιση ώρα, τον ξυλοκοπούσαν με τους υποκοπάνους των όπλων τους.

Σε άθλια κατάσταση τον μετέφεραν στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, όπου υποβλήθηκε σε 4ωρη εγχείρηση από τον Δρ. Γεώργιο Μαραγκό. Παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειές του, ο Πέτρος ξεψύχησε το πρωί της επόμενης μέρας. Όλη νύχτα επαναλάμβανε τον αριθμό 43, το νούμερο της οδού Τρικούπη, στην οποία εργαζόταν, ούτως ώστε να ειδοποιηθούν οι δικοί του.

Οι Βρετανοί δεν επέτρεψαν στους δικούς του να πλησιάσουν τη νεκρή σωρό. Παρέδωσαν το σώμα του γιου τους την επόμενη ημέρα.

Η κηδεία του Πέτρου έγινε στον Αγρό. Ο πατέρας του τον αποχαιρέτησε καταθέτοντας ένα δάφνινο στεφάνι. Την ίδια στιγμή, μέσα από τα πιο κάτω λόγια, εξέφρασε το πόνο άλλα και την περηφάνια του για το παιδί του:

«Έχει η δάφνη μυρωδιά, Πέτρο μου, μα έχει και πικράδα».

Ο επιμνημόσυνος λόγος του Στέλιου Χατζηπετρή σστην κηδεία του Πέτρου Ηλιάδη

Βιογραφία

Ο Πέτρος Ηλιάδης

Ο Πέτρος Ηλιάδης του Ηλία και της Παναγιώτας ήταν το μικρότερο παιδί της οικογένειας. Γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου 1932 και φοίτησε στο Δημοτικό Σχολέιο Αγρού και ακολούθως στην τετρατάξια Ανωτέρα Σχολή.

Όταν αποφοίτησε κατέβηκε στη Λευκωσία κι έπιασε δουλειά στο κατάστημα αποικιακών του Ηροδότου Παναγίδη, στην οδό Τρικούπη 43. Ο Πέτρος δεν αναζήτησε ποτέ αλλού δουλειά, γιατί όπως έλεγε στους δικούς του, οι αντιλήψεις του για την πίστη και την πατρίδα συνέπιπταν μ’ εκείνες του προϊσταμένου του.

Ο Πέτρος εκτός από πιστός πατριώτης ήταν και πιστός χριστιανός. Είχε ήδη γραφτεί στην ΟΧΕΝ κι ο Παπασταύρος Παπαγαθαγγέλου ήταν πνευματικός του. Στην οργάνωση μυήθηκε από την αρχή μαζί με τον Ιάκωβο Πατάτσο και τον Παναγιώτη Γεωργιάδη.

Ήταν ένας από τους πιο παθιασμένους αγωνιστές και πάντα ρίσκαρε για την οργάνωση.

Πληροφορίες: Γιάννης Σπανός, Ο Αγρός στον αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959

*Στο εξώφυλλο, σπάνια φωτογραφία από την κηδεία του ήρωα