Της Ιλιάνας Κουλαφέτη

Πλησιάζαμε το εκκλησάκι της Αγίας Θέκλας στην Αγία Νάπα. Εκεί λίγο πιο κάτω από την κοσμοπολίτισσα και ταυτόχρονα «έξαλλη» παραλία του Nissi Beach, όπου οι διακοπές στο απέραντο καλοκαίρι της Κύπρου διαφημίζονται σε τετραγωνισμένες εικόνες παγκόσμιων ιστοσελίδων τουρισμού. Εκεί που τα ζευγάρια που ετοιμάζονται να γυρίσουν νέα σελίδα στη ζωή τους, σμίγουν τις ζωές τους με το απέραντο γαλάζιο των κυμάτων.

Το εκκλησάκι στέκεται, λένε, στα θεμέλια μίας παλαιοχρηστινιακής εκκλησίας, η οποία ενδεχομένως να χτίστηκε όταν το μικρό σπήλαιο που βρίσκεται κάτι σκαλάκια πιο κάτω έπαψε να λειτουργεί ως ναός.

Ένας γάμος, μία βάφτιση η περίσταση απαιτεί πάντα καλό ρουχισμό και παπούτσια που στην πραγματικότητα δεν βοήθησαν ποτέ κανένα να περπατήσει.

Πλησιάζοντας παρατηρείς μια φιγούρα, τόσο cult και ταυτόχρονα τόσο ταιριαστή με την εικόνα. Κάθεται σε μια πλαστική καρέκλα, μπροστά από το αγροτικό του αμάξι, έχει απλωμένα χίλια δυο καλά και χαιρετά τους καλεσμένους. Ένας σταματά για να δοκιμάσει κεράσια, άλλος ροδάκινα κι άλλος σταφύλι.

«Εγιώ που λαλείς κυρία ήμουν ο καλύττερος γεωργός της Κύπρου. Καλό καλό. Επούλουν ελιές εις τον στρατό, οκκάες ολόκληρες. Τωρά έρκουμαι δαχαμέ που τη Φλάσου τζιαι στήνω τες κασσιες μου τζιαι ειμαι κυριώτατος. Έρκουνται τζιαι πιάνουν τζιαι ξένοι τζιαι δικοί μας. Εν δύσκολος ο τόπος μου; Αν θέλουν ας πιάσιν κυρία τζι αν θέλουν ας μεν πιάσιν. Αδε τα κεράσια μου τζιαι τα μέσπιλα μου, ιντα πράμα ένουν».

Εκεί λοιπόν στο ξωκκλήσι της Αγίας Θέκλας στην Αγία Νάπα θα συναντήσετε τον κύριο Καλλίνο. Έναν ωραίο τύπο που γλυκαίνει με τους καρπούς της κυπριακής γης ντόπιους και ξένους.

Στο τέλος του γάμου, φύγαμε με μια σακούλα κεράσια. Μέλι.